Tak nie, tak tak, a może tak? – część 2.

Tak nie, tak tak, a może tak? – część 2.

Dzisiaj kontynuujemy wątek gier, które są raczej dobrze znane wśród lektorów uczących dzieci, aczkolwiek nie zawsze przynoszą spodziewane rezultaty. Pierwszą część artykułu można znaleźć TUTAJ.  A w tej części zajmiemy się tak znanymi grami jak ZAKUPY i OBRAZKI, OBRAZKI DOKOŁA NAS. Zasugeruję jak NIE przerabiać tych zabaw („TAK NIE”), na co zwrócić uwagę, aby wszystko dobrze działało („TAK TAK”) oraz dodatkowe pomysły na jeszcze większe zaangażowanie kursantów i uzyskanie większych efektów („A MOŻE TAK”).

 

ZAKUPY 

shopping-cart-1026501_1280

  1. TAK NIE!
  • Ustawiamy wszystkie dzieci w jednym rządku (kolejce). To szczególnie groźne przy licznych grupach, bo dzieci szybko nużą się czekaniem i zaczynają same zagospodarowywać czas spędzany w kolejce…
  • Rozkładamy obrazki / przedmioty w naszym sklepie (na podłodze, stoliku, etc.) – w tym czasie nic do dzieci nie mówiąc.
  • Dzieci po kolei „kupują”, a my odgrywamy rolę sprzedawcy. Jeśli przykładowy dialog nie zostanie dzieciom zamodelowany, a tym bardziej przećwiczony, przykładowa wypowiedź ucznia może okazać się pojedynczym słowem lub po prostu wskazaniem ręką na wybrany produkt.
  • Inną opcją jest powtarzanie za lektorem długich zdań, których dzieci nie rozumieją.

 

 

  1. TAK TAK!
  • Zamiast jednego przygotowujemy dwa sklepiki ustawione blisko siebie tak, aby lektor mógł stanąć pomiędzy nimi – wykładając karty / przedmioty nazywamy je razem z dziećmi.
  • Dzieci ustawiamy w dwa rządki/”kolejki.”
  • Modelujemy z maskotką lub wybranym dzieckiem dialog – dzieci powtarzają za nami zarówno rolę kupującego, jak i sprzedającego (jeśli kolejny raz będziemy bawić się w sklepik, nie będziemy musieli już z dziećmi powtarzać, powinny ten dialog pamiętać). Przykładowy dialog mógłby brzmieć tak:
    • Hello!
    • An apple, please. / Can I have an apple, please?
    • Here you are.
    • Thank you.
    • Bye-bye!
  • Pierwsza dwójka dzieci (po jednym z każdej „kolejki”) kupują u lektora – następnie przechodzą oni na drugą stronę sklepiku i odgrywają rolę sprzedawców. Dzieci, które były sprzedawcami idą na koniec kolejki.
  • Co scenkę następuje zmiana dzieci zarówno po stronie kupujących, jak i sprzedających i każde dziecko ma szansę być po każdej ze stron – dzięki temu w jednym czasie bawi się czwórka dzieci, co znacznie skraca okres czekania pozostałych i pozwala lepiej wykorzystać czas zajęć oraz zwiększa ilość komunikacji pomiędzy dziećmi.
  • Stojąc pomiędzy sklepikami możemy służyć dzieciom pomocą mając jednocześnie w polu widzenia pozostałe dzieci

 

  1. A MOŻE TAK?
  • Bardziej „zaawansowaną” odmianą tej gry może być TARG. To wersja dla dzieci, które mają 6-7 lat i uczą się angielskiego trochę dłużej.
  • Na środku sali rozkładamy szeroki szal / złożony w prostokąt koc, nasz targ może też oczywiście powstać na stolikach, na tak przygotowanej powierzchni wykładamy przedmioty bądź obrazki pogrupowane w kategorie, w ten sposób tworzymy nasze „stragany.” Może być więc stragan z jedzeniem, zabawkami, ubraniami, zwierzętami, meblami etc.
  • Ustawiamy dzieci w dwóch rzędach po obu stronach straganów – jedni będą kupować, inni sprzedawać.
  • Modelujemy z maskotką, bądź z którymś z dzieci przykładowy dialog, następnie dzieci zaczynają kupować.
  • Wszystkie dzieci jednocześnie uczestniczą w zabawie (straganów powinno być połowę mniej niż dzieci biorących udział w zabawie)
  • Na nasz sygnał (np. klaśnięcie), gdy widzimy, że dzieci zdążyły kupić wybraną przez siebie rzecz dzieci przesuwają się one o jedno miejsce w prawo – dzięki temu będą mogły kupić coś na następnym straganie. Przesuwają się zarówno kupujący, jak i sprzedający, ostatnie kupujące dziecko przejdzie wtedy na stronę sprzedawców, a ostatni sprzedawca na stronę kupujących

W obu odsłonach warto wprowadzić zasadę, iż kupujący ma powiedzieć, co chciałby kupić – nie może po prostu sobie wziąć wybranej rzeczy, czy tylko na nią wskazać. Jeśli „w sprzedaży” będą rzeczy różniące się kolorem czy wielkością sprowokuje to dzieci do pełniejszego użycia języka.

 

photo-frame-1739326_1280                

OBRAZKI, OBRAZKI DOKOŁA NAS

 

czyli dynamiczna zabawa stosowana przy wprowphoto-frame-1733946_1280adzaniu nowego słownictwa, uczymy dzieci kojarzenia słowa (oczywiście użytego w zdaniu) z obrazkiem. Idealnie jeśli mamy do tej zabawy nagrane zdania.

 

 

 

  1. TAK NIE!
  • Obrazki z wybranym słownictwem wieszamy przy użyciu magnesów lub masy mocującej:
    • nie nazywając obrazków w tym czasie
    • wszystkie na jednej ścianie w niewielkiej odległości od siebie, np. na tablicy
  • Nazywając obrazki jednym słowem wskazujemy je, razem z dziećmi, robiąc to z małą dynamiką.
  • Gdy obrazki wiszą blisko siebie ani lektor, ani dzieci czasami nie są pewne, co kto pokazuje.
  1. TAK TAK!
  • Dzieci wieszają obrazki z wybranym słownictwem przy użyciu magnesów lub masy mocującej:
    • mówiąc właściwe zdania
    • w różnym miejscach sali trochę powyżej swoich głów – na wyciągnięcie ręki – tak dzieci, aby te stojące z tyłu również dobrze je widziały
  • Nazywając obrazki zdaniem wskazujemy je razem z dziećmi robiąc to bardzo dynamicznie (można odtworzyć nagranie i według niego wskazywać obrazki).
  • Jak tylko dzieci zaczynają sobie radzić z zadaniem podnosimy poziom trudności, czyli:
    • lektor przestaje pokazywać, bądź wskazuje dopiero chwilkę po tym, jak zaczynają wskazywać dzieci
    • wybieramy jedno dziecko, które będzie „oszukiwać”, czyli wskazywać inny obrazek niż powinno – zazwyczaj za pierwszym razem jest to dziecko, które najlepiej sobie radzi (dzięki temu dbamy o potrzeby tego dziecka dając mu trudniejsze zadanie, jednocześnie nie dopuszczając do sytuacji, gdy ono zaczyna zachowywać się niewłaściwie z powodu zbyt małego stopnia trudności zadania)
    • kolejnym krokiem będzie wybór dwóch lub trzech „oszukujących” dzieci
    • wybieramy dwójkę dzieci, które na zmianę mówią wybrane przez siebie zdania (przy dwójce mówiących dzieci zmniejsza się czas oczekiwania na wypowiedź dziecka, więc cała zabawa jest bardziej płynna, a dzieci mają chwilkę , aby zastanowić się, który obrazek chcą wybrać)
  • Jeśli jest to grupa ucząca się czytać to:
    • wybrana dwójka dzieci może czytać zdania korespondujące z rozwieszonymi obrazkami – pozostałe dzieci wskazują na obrazki
    • na ścianach, zamiast obrazków, rozwieszamy zdania.

 

  1. A MOŻE TAK? – dla dzieci, które już umieją nazywać obrazki
  • Dzieci ustawiają się w parach
  • W każdej parze prawą rękę jednego dziecka i lewą rękę drugiego łączymy poprzez nałożenie miękkiej gumki (np. tzw. frotki) lub związanie wstążeczką
  • Jest to zabawa w przekomarzanie – jedno dziecko mówi zdanie korespondujące z jednym powieszonym obrazkiem (np. I like bananas) i idzie wraz z osobą ze swojej pary do obrazka z bananami, jak tylko dojdą drugie dziecko mówi inne zdanie (np. I like strawberries) i prowadzi swego kolegę / koleżankę do „swojego” obrazka

 

Submit a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *


Bestes Replica Uhren Replique Montres Replicas de relojes suizos Rolex Replica Orologi Longines Replica